Onhoudbaar

De nacht sluit donker om mij heen;
het licht is nu geweken.
De twijfel grijpt mij aan. Nu is er geen
gedachte meer te houden.

Avondsluiting

Hij vouwde zijn handen
en boog zijn hoofd terneer.
Legde in stilte zijn wonden
voor zijn Vader neer.

Crucifix

In eenzaamheid hangt Jezus langs de weg
genageld aan het hout. Herinnering
aan lang vervlogen tijden, toen Hij daar

uit eigen vrije wil voor mensen hing.

De ogen waren toen op Hem gericht;

Zijn lijden ging ons toen door merg en been.
Nu zoeven bestuurders, zonder de rem
slechts even aan te raken, langs Hem heen.

Verstomd

Woorden verstommen in de stilte
van de eindeloze eeuwigheid.
Het duister van de nacht omhult mij,
troost van anderen ten spijt.

De maan

Licht kaatst tegen haar oppervlak

uit ruw materie saâmgesteld.
Het schijnsel komt, als je goed kijkt,
daardoor diffuus ons toegesneld.

Verhoudingen tot zon en aard’

verhinderen haar menigmaal
haar volle gloed te laten zien;
afhank’lijk van een zonnestraal.

Beeld van de kerk, vol symboliek,
verlicht de wereld in de nacht,

Wijst in de duisternis het pad
waar aan de einder licht ons wacht.

Afsterven

De rouwstoet zette zich in gang toen ik U leerde kennen.
Elk wangeluid in mij dat U verried stilde Uw liefde.
Op deze wijze moet ik langzaam aan de hemel wennen
waar ik, verlost van dit verdriet, U zie door al mijn tranen.

De stoet beweegt zich nog slepend voort tot aan de rand van 't graf,
zodat mijn ik volkomen door de groeve wordt bedolven.
Een droeve, stille tocht – verstikkend - gaat aan mijn dood vooraf;
de gang naar 't graf die straks nog volgt is enkel imitatie.

Ontboezeming

Schuchter opent zich het hart,
ze ontvouwt zich als het kruid,
dat in de vroege morgenstond
haar binnenste ons ontsluit.

Onthult voor mij onverwacht
een stil geheim van binnen
dat zich daar nu lange tijd
heeft weten vast te pinnen.

Angstig ziet zij om zich heen,
bang dat iemand zou horen:
diepe pijn, die in zich draagt
de toekomst te verstoren.